17 Gegroet Bali, nieuwe wereld!

“People are strange, when you’re a stranger… when you are strange" [The Doors]

Bijna alles is nieuw vanaf de landing op Bali. Zoals de hitte in combinatie met een hoge luchtvochtigheid. Ook merk je aan een aantal materiële zaken dat je in Het Oosten bent, zoals een klein trapje dat mensen van het vliegtuig naar de handgeschakelde bus met een defecte deur leidt en een goedkope webcam als derde oog van iedere douanebeambte. Het heeft iets, zo’n luchthavengebouw met pannen op het dak, ver weg van de steriele, strakke, van loopband voorziene perfecte terminal waar men in ‘t Westen naar streeft. Toch ook in de menselijke omgang verandert er iets: vriendelijke medewerkers (iemand bij ’t zien van onze dozen “this is motorcycle? Hahahaha…”). Tientallen geldwisselaars op een rijtje. Als prostituees achter glas wenken ze potentiële klanten die in staat van onwetendheid ingaan op een barslechte koers.
Buiten aan de hekken wacht een massa taxichauffeurs. Verbaasd zijn we als één ervan een bordje vasthoudt met onze naam op, plus het busje is groot genoeg voor al onze bagage. Dan toch? We lachen, dit is een goed begin!
Van het moment dat we de luchthaven uitrijden en later ook te voet door de straatjes verdwalen, doen we onze eerste indrukken op die kenmerkend zijn voor een derdewereldland. Brommers zoeken zich een weg kriskras door het verkeer. Met de claxon binnen handbereik.
Een jongetje bedelt blootsvoets aan een rood licht en honden, katten en kippen liggen en lopen op en naast de straten. Vrouwen balanceren met manden of zelfs een tafel op het hoofd.
De eerste ratten schieten voor onze voeten weg. Weg in de open riolen, weg tussen de hoopjes afval verspreid op de grond.

Hoogst interessant is de letterlijke kleinhandel: karton verzamelaars op de fiets, maïsverkopers en stalletjes met sigaretten per stuk, ouderwetse colaflesjes met afgebladderde etiketten, nootjes en roestige gasflessen. “Waar leven deze mensen van?”, vragen we ons af.
Bij tempels brandt wierrook, handgeweven bamboeschaaltjes met bloemen en rijst liggen her en der als offer voor de goden. We nemen nieuwe geuren waar, afkomstig uit de mix van dit alles.

Bij het strand aan Jimbaran Bay liggen kleurrijke vissersbootjes in het water. Ze zien er uit als grote kano’s met aan weerkanten houten drijvende beugels, een beetje vergelijkbaar met de Polynesische bootjes die we in Nieuw Zeeland zagen. Wanneer we de zon zowaar zien zakken in de zee, schuiven we aan tafel. We eten op het strand, bij één van vele seafood warungs die Jimbaran rijk is. Alleen waren we iets té optimistisch wat bestellen betreft, eindigend met een volle tafel (daags nadien wel geleerd uit onze fout). Het leuke aan de warungs is dat je zelf je vis kiest, die vanuit de met ijs gevulde bakken op de weegschaal gelegd wordt en meteen wordt doorgesluisd naar de chef-koks aan de grill. Geweldig lekker, dat wel!
Later op de avond sieren dansers in traditionele kledij het podium van de restaurants op de tonen en ritmes van Balinese muziek. Muzikanten spelen welgekende klassiekers vlak voor de tafels…

Quasi verloren lopen we over het strand, door straatjes en steegjes en terug over het strand. We waren moe, wat verward door de lange dag en het tijdsverschil. Het hotel kan niet ver meer zijn, alleen... waar precies? We dolen wat verder, zoekend naar een herkenningspunt. “Hello… taxi?”, klinkt het her en der, in het duister. Het begint te regenen. We zijn ervan overtuigd dat we vlakbij zijn en bedanken menigmaal voor het aanbod. We lopen door. Een tijd later komen dan toch op onze bestemming aan en lopen doorheen de –gelukkig open- poort. Het licht reflecteert in het zwembad. De wind waait door de (palm)bomen. In onze kamer vallen we al gauw in een diepe slaap. De ventilator draait ontelbare toeren, ontelbare toeren door de nacht…