vrijdag 25 maart 2011
donderdag 10 maart 2011
15 Ode aan de Luiheid
Dit is een ode aan de luiheid, het door menigeen geprezen ultieme gevoel van ‘niets te moeten’ en ‘een zee van tijd te hebben’. De luiheid waarbij verveling compleet uit den boze is. Luiheid als link tussen een comfortabel tijdsgevoel en genieten. Actief even inruilen voor passief. Enfin, beste lezer, u kent het misschien wel?
Door de aardbevingstoestanden wijzigden we onze plannen en staken Cook Strait over. Onze terminus heet Auckland en is (gelukkig) nog verre van in zicht. Dat we in Wellington waren gaf ons de gelegenheid om de Indonesische ambassade een bezoekje te brengen, zoekend naar een visum voor het land. Zo’n toegang tot een land, in de vorm van een fraai stukje papier aanvragen is eigenlijk enkel aan te raden voor mensen met tijd & geduld. Ook volharding is een aanrader! Dus gaven we het een kans. Van downtown-Wellington liepen we naar het ambassadegebouw, in het universiteitsdistrict van Kelburn. Daar allerlei afgedrukte bewijzen werden gevraagd, moesten we eerst terug naar het centrum. Ten tweeden male aan de balie, nadat zowat alles was ingevuld, kwamen we lichtjes in paniek tot de onprettige constatatie dat onze, op papier, recent gewijzigde vlucht al vertrokken was. Hoe kan dit?? Het is vrijdagmiddag, de ambassade sluit binnen vijf minuten de deuren voor ‘t weekend. Damn…
Een hulpvaardige medewerkster van de luchtvaartmaatschappij in kwestie haalde het juk van onze schouders en wenste ons nog een prettige dag. Onze beide paspoorten bleven in Wellington, wij daarentegen niet, en begaven ons terug op pad. Vijf uur en een schone rit later, waren we –wederom- in Napier. Een bekende omgeving. Het weerzien met Maureen was hartelijk. Eigenlijk waren we best blij terug te zijn, ook al was het niet echt gepland. Maureen ging enkele dagen later zelf een week op verlof, toch mochten we in haar huis blijven. De dagen die volgden vulden we onder andere met een fietstocht langs de zee naar ’t centrum opzoek naar een terraske en een boek, advertenties verspreiden van ons busje, muziek beluisteren, een poging tot ukelele-spelen en ’s avonds de haard ingang krijgen (eerlijkheid gebied me te zeggen dat dit tot nu toe nog maar één keer nodig was - J). Met een koelkast en diepvriezer binnen handbereik, een ideale moment om eens goed boodschappen te doen. Tussen de groenten vonden we…
… zelfs witloof!! Hier geteeld dan nog wel! Lichtelijk verbouwereerd bekeken we de twee-bij-twee verpakte stronkjes en droomden al van een echt Belgisch gerecht: witloof-hesp-rollekes met kaassaus en stoemp… [’s Anderendaags voegden we de daad bij het woord. Het resultaat was h-e-m-e-l-s!]
Na enkele telefoontjes met de Indonesische ambassade, lag vandaag (10 maart) een pakketje met onze paspoorten, mét visum, voor de deur. Yihaa, dit schept perspectieven! De ‘verklaring op erewoord’, waarin we ook onze ruwe route moesten beschrijven, was blijkbaar concreet genoeg. Nu kunnen we echt de landkaarten & reisgidsen in duiken en stillekes het vervolg van onze reis voorbereiden.
We kijken ernaar uit : )
Door de aardbevingstoestanden wijzigden we onze plannen en staken Cook Strait over. Onze terminus heet Auckland en is (gelukkig) nog verre van in zicht. Dat we in Wellington waren gaf ons de gelegenheid om de Indonesische ambassade een bezoekje te brengen, zoekend naar een visum voor het land. Zo’n toegang tot een land, in de vorm van een fraai stukje papier aanvragen is eigenlijk enkel aan te raden voor mensen met tijd & geduld. Ook volharding is een aanrader! Dus gaven we het een kans. Van downtown-Wellington liepen we naar het ambassadegebouw, in het universiteitsdistrict van Kelburn. Daar allerlei afgedrukte bewijzen werden gevraagd, moesten we eerst terug naar het centrum. Ten tweeden male aan de balie, nadat zowat alles was ingevuld, kwamen we lichtjes in paniek tot de onprettige constatatie dat onze, op papier, recent gewijzigde vlucht al vertrokken was. Hoe kan dit?? Het is vrijdagmiddag, de ambassade sluit binnen vijf minuten de deuren voor ‘t weekend. Damn…
Een hulpvaardige medewerkster van de luchtvaartmaatschappij in kwestie haalde het juk van onze schouders en wenste ons nog een prettige dag. Onze beide paspoorten bleven in Wellington, wij daarentegen niet, en begaven ons terug op pad. Vijf uur en een schone rit later, waren we –wederom- in Napier. Een bekende omgeving. Het weerzien met Maureen was hartelijk. Eigenlijk waren we best blij terug te zijn, ook al was het niet echt gepland. Maureen ging enkele dagen later zelf een week op verlof, toch mochten we in haar huis blijven. De dagen die volgden vulden we onder andere met een fietstocht langs de zee naar ’t centrum opzoek naar een terraske en een boek, advertenties verspreiden van ons busje, muziek beluisteren, een poging tot ukelele-spelen en ’s avonds de haard ingang krijgen (eerlijkheid gebied me te zeggen dat dit tot nu toe nog maar één keer nodig was - J). Met een koelkast en diepvriezer binnen handbereik, een ideale moment om eens goed boodschappen te doen. Tussen de groenten vonden we…
… zelfs witloof!! Hier geteeld dan nog wel! Lichtelijk verbouwereerd bekeken we de twee-bij-twee verpakte stronkjes en droomden al van een echt Belgisch gerecht: witloof-hesp-rollekes met kaassaus en stoemp… [’s Anderendaags voegden we de daad bij het woord. Het resultaat was h-e-m-e-l-s!]
Na enkele telefoontjes met de Indonesische ambassade, lag vandaag (10 maart) een pakketje met onze paspoorten, mét visum, voor de deur. Yihaa, dit schept perspectieven! De ‘verklaring op erewoord’, waarin we ook onze ruwe route moesten beschrijven, was blijkbaar concreet genoeg. Nu kunnen we echt de landkaarten & reisgidsen in duiken en stillekes het vervolg van onze reis voorbereiden.
We kijken ernaar uit : )
donderdag 3 maart 2011
14 Waarom men niet ver vooruit moet plannen in 't leven...
Afgelopen week stond zo goed als alles in ‘t teken van de 6.3-aardbeving. De ravage is immens en zelfs de oudere generaties spreken van de ergste beving die Christchurch ooit teisterde. Een week na de ramp zijn de reddingsacties nog steeds aan de gang. Hoop sterft niet weg. Mensen blijven tonnen modder, die tijdens en vlak na de trilling de grond uit borrelde, uit hun huizen halen. Een nieuwslezer leerde ons dat er inmiddels om en bij de 200.000ton (!) slib de stad is uitgereden. Heel wat gebouwen staan nog op instorten en het leger werkt samen met Australische politieagenten om plunderaars te arresteren. Water en elektriciteit is er terug beschikbaar, alleen nog niet voor iedereen. Het water dat in de leidingen zit is smerig en daarom rijden er nog vrachtwagens af en aan om de verschillende wijken van (bijna) drinkbaar water te voorzien. Soms komt het van kilometers ver. Iemand van de buren van de familie waar we verblijven is nog steeds niet terug thuis. Een week na de gebeurtenissen… dit voorspelt niet veel goeds…
Ondertussen probeert iedereen het normale, dagdagelijkse leven terug op te pakken, al zijn er nog steeds heel wat zaken die dat belemmeren: er moeten boodschappen gedaan worden. Zijn er supermarkten open? Zoja, hoe weten we welke & waar? Is het kraantjeswater drinkbaar? Mogen we onze tanden poetsen met dit water? Uiteindelijk bleek van niet. Waar & wanneer komt er een vrachtwagen met een watertank in de buurt? Is dit water drinkbaar? Wanneer kunnen we terug een doucheke pakken? Tijdens de eerste twee dagen: wanneer is er terug stroom? Welke wegen zijn open?
Beetje bij beetje sijpelt er info binnen via buren die bv. een watertank hebben zien staan dichtbij.
Op burgemeesters’ aanraden heeft Mike achterin de tuin een tijdelijke wc gebouwd. Van sommige wijken loopt het afvalwater rechtstreeks de oceaan in en iedereen wordt gevraagd zo zorgvuldig als mogelijk om te gaan met water…
De voelbare naschokken vinden vooral ’s nachts plaats. Hoe bizar het ook moge klinken, maar het gaat een tikkeltje wennen op den duur. Al blijft iedereen in opperste staat van paraatheid, just in case. Heel wat mensen verlaten de stad voorgoed of denken aan een tijdelijk leven elders in het land.
Opmerkelijk is ook de vondst van de ‘Time Capsule’ onder in een omgevallen standbeeld nabij de kathedraal. Het gaat om een metalen cilinder met daarin een opgerolde brief, verborgen in een glazen fles. In deze brief zijn bevindingen neergepend door de founding fathers van de provincie Canterbury, vermoedelijk nog voor de bouw van de kathedraal zelf (jaren 1800). Ongelooflijk eigenlijk!
Maandag (28/2) zijn we met Jordan en Bryce naar Hanmer Springs gereden. Mits een kleine stop bij de plaatselijke automechanieker onderweg -om een gat in de uitlaatpijp dicht te lassen ter grootte van een 2euro-muntstuk- was het absoluut een fijn dagje uit naar de heerlijk warme thermal pools.
Dinsdag was er om 12u51, exact een week nadat de aarde zo hard beefde, 2minuten stilte ter herdenking. Met de familie stonden we op een hoek van de straat en zagen hoe ’t verkeer voor heel even helemaal stil viel. Allemaal stonden we samen met het hoofd naar de aarde gebogen, hopend dat alle vermisten levend gevonden worden en dat verdere erge bevingen voorlopig uitblijven…
Stiekem hoopten Laurie en ik om naar Christchurch te komen om koffiekes te drinken en de stad te verkennen terwijl ons busje te koop zou staan. De vraag van reizigers naar goedkope backpackercars of campervans is groot, dus dachten we dat de klus in ne wip en ne flip geklaard zou zijn. Wat blijkt, we kunnen ‘t centrum van de stad niet in, koffie is al helemaal uit den boze en reizigers gaan op ieders aanraden elders heen… Bugger! (vrij vertaald als “klote”).
In feite kunnen we nog een maand rondhangen in een stad van waanzin, wanhoop & wederopbouw, al is dit geen ideaal scenario.
Ons reisschema veranderde geen klein beetje: we verboekten het vertrek naar Indonesië vanaf Auckland, met alle logistieke gevolgen van dien. Dit wil zeggen een plaatsje op de ferry boeken en in het noorden van het noord-eiland geraken, de bus verkopen en de fietsen prepareren voor de vlucht, in minder dan een maand. Time is ticking away…
Bij het ter perse gaan van deze kleine update, vertoeven we in Wellington. Het zuidereiland hebben we nu, jammer genoeg, voor goed achter ons gelaten.
Ondertussen probeert iedereen het normale, dagdagelijkse leven terug op te pakken, al zijn er nog steeds heel wat zaken die dat belemmeren: er moeten boodschappen gedaan worden. Zijn er supermarkten open? Zoja, hoe weten we welke & waar? Is het kraantjeswater drinkbaar? Mogen we onze tanden poetsen met dit water? Uiteindelijk bleek van niet. Waar & wanneer komt er een vrachtwagen met een watertank in de buurt? Is dit water drinkbaar? Wanneer kunnen we terug een doucheke pakken? Tijdens de eerste twee dagen: wanneer is er terug stroom? Welke wegen zijn open?
Beetje bij beetje sijpelt er info binnen via buren die bv. een watertank hebben zien staan dichtbij.
Op burgemeesters’ aanraden heeft Mike achterin de tuin een tijdelijke wc gebouwd. Van sommige wijken loopt het afvalwater rechtstreeks de oceaan in en iedereen wordt gevraagd zo zorgvuldig als mogelijk om te gaan met water…
De voelbare naschokken vinden vooral ’s nachts plaats. Hoe bizar het ook moge klinken, maar het gaat een tikkeltje wennen op den duur. Al blijft iedereen in opperste staat van paraatheid, just in case. Heel wat mensen verlaten de stad voorgoed of denken aan een tijdelijk leven elders in het land.
Opmerkelijk is ook de vondst van de ‘Time Capsule’ onder in een omgevallen standbeeld nabij de kathedraal. Het gaat om een metalen cilinder met daarin een opgerolde brief, verborgen in een glazen fles. In deze brief zijn bevindingen neergepend door de founding fathers van de provincie Canterbury, vermoedelijk nog voor de bouw van de kathedraal zelf (jaren 1800). Ongelooflijk eigenlijk!
Maandag (28/2) zijn we met Jordan en Bryce naar Hanmer Springs gereden. Mits een kleine stop bij de plaatselijke automechanieker onderweg -om een gat in de uitlaatpijp dicht te lassen ter grootte van een 2euro-muntstuk- was het absoluut een fijn dagje uit naar de heerlijk warme thermal pools.
Dinsdag was er om 12u51, exact een week nadat de aarde zo hard beefde, 2minuten stilte ter herdenking. Met de familie stonden we op een hoek van de straat en zagen hoe ’t verkeer voor heel even helemaal stil viel. Allemaal stonden we samen met het hoofd naar de aarde gebogen, hopend dat alle vermisten levend gevonden worden en dat verdere erge bevingen voorlopig uitblijven…
Stiekem hoopten Laurie en ik om naar Christchurch te komen om koffiekes te drinken en de stad te verkennen terwijl ons busje te koop zou staan. De vraag van reizigers naar goedkope backpackercars of campervans is groot, dus dachten we dat de klus in ne wip en ne flip geklaard zou zijn. Wat blijkt, we kunnen ‘t centrum van de stad niet in, koffie is al helemaal uit den boze en reizigers gaan op ieders aanraden elders heen… Bugger! (vrij vertaald als “klote”).
In feite kunnen we nog een maand rondhangen in een stad van waanzin, wanhoop & wederopbouw, al is dit geen ideaal scenario.
Ons reisschema veranderde geen klein beetje: we verboekten het vertrek naar Indonesië vanaf Auckland, met alle logistieke gevolgen van dien. Dit wil zeggen een plaatsje op de ferry boeken en in het noorden van het noord-eiland geraken, de bus verkopen en de fietsen prepareren voor de vlucht, in minder dan een maand. Time is ticking away…
Bij het ter perse gaan van deze kleine update, vertoeven we in Wellington. Het zuidereiland hebben we nu, jammer genoeg, voor goed achter ons gelaten.
Abonneren op:
Posts (Atom)