10 Avonturen in Tweede...

[edit 2: een nieuw fotoalbum is toegevoegd, een nieuw bericht in de maak, 24/1/11]
[edit: nieuwe foto's toegevoegd, 19/1/11]


Toegekomen in, of aan Milford Sound, zogenaamd het summum van Fiordland, was onze eerste reactie “is that what all the fuzz is about?”. Geen Blankenbergse toestanden of ijskraampjes in Averbode, geen hotels, geen uitpuilende ansichtskaartenhouders, geen terraskes. Puur natuur! (het lawaai van de aggregaten buiten beschouwing gelaten) In dat opzicht, veel beter dan verwacht. Alleen, zonder een geboekte cruise of tochtje met het watervliegtuig –waaraan dure prijskaartjes hangen- kan een mens enkel maar kijken naar dat wat hij reeds kent uit de reisgidsen. De blik op het eerste, wereldberoemde deel van dé fjord is al miljoenen keren vastgelegd door Japanse fototoestellen van toeristen (wij incluis). Het is dan ook één van de “101 must do kiwi’s”. Het stelde echter niet teleur en was de omweg zeker waard! Highway 94 is overigens een pracht van een tocht die langs indigokleurige meren, door dichte bossen en vlaktes voert. Hier en daar siert een waterval of een besneeuwde bergtop de omgeving. Of de (cheeky) Kea, een groene papegaaiachtige die kickt op allerhande lekkers uit de handen van voorbijrijdenden. “Niet voederen!”, leert een preventiecampagne van het Department of Conservation.

Met onze bus als een motorische berggeit, is het dikwijls een hele karwij om de bergen over te geraken. Het is zoals beschreven in het bericht over Arthur’s Pass: vaak in tweede verzet rijden. Even aan de kant om de lens richting vallei te werpen gaat steeds gepaard met een “handrem-koppeling- en gaspedaal-coördinatie”. Hier zeker niet voor ’t eerst mee experimenteren of ge bent beneden vooraleer tot drie te hebben geteld.
De volgende nachten sliepen we steeds aan een meer. Meestal was dit goed bereikbaar, soms via een kilometerslange wasbord/gravelweg. Een killer voor uw voiture!

Tijdens een ondergrondse, gidsloze ontdekkingstocht doorheen de Limestone Caves, ontmoetten we -tijdens het oversteken van een ondergelopen stuk van de grotten- een gezin uit Invercargill. Ze hoorden dat we die richting uit zouden gaan en gaven ons prompt hun adres op een kaartje. Na de derde ontmoeting onderweg, werd het één en ’t ander concreet: we werden uitgenodigd bij hun te verblijven. Zo gezegd, zo gedaan. De gastvrijheid ‘the Kiwi-way’ was weer van het kaliber als de ontmoeting met Lauren & Graham in Auckland en Maureen in Napier: we kregen meer dan we wilden. Zelfs een rit naar ’t kliniek! (mijn voet is –weeral- ontstoken door ’t fervente gekrab na een insectenbeet. Na een dosis antibiotica via de aderen op spoed, ligt den deze met het been omhoog en wacht stillekes af). Eén geruststelling: de Routeburn Track in combinatie met de Greenstone Track, over twee weken (waarvoor we reeds hutten hebben geboekt) kan doorgaan, volgens de verpleegster. En zo blijft een mens hopen op snelle beterschap.

We houden U up-to-date!