“Alweer een blogbericht, die moeten zich nogal vervelen zeker?” Valt reuze mee, een mens moet iets doen bij regenweer in ’t busje opgesloten te midden al deze natuurpracht :)
Na een avond onthaast te hebben (van de Copland Track) in Haast, reden we ’s ochtends door, Highway 6 volgend. We stopten even later en slenterden met onze picknickmand het strand op voor ‘a breakfast with a view’. Dit was echter niet zo romantisch als het klinkt, want ook daar, onze goede vrienden, de zandvliegskes.
Via de Blue Pools, en een stop op de prachtig gelegen DOC-camping aan Lake Wanaka, reden we door naar Queenstown. Naar verluit is het de “adventure capital of the world”, met voor de liefhebbers ontelbare mogelijkheden tot bungyjumpen, raften, skydiven, jetboaten in de canyon, paragliden enzomeer. Als liefhebbers van het meer rustigere werk geen spek voor onze bek. Hoewel eens gaan paragliden of deltavliegen, ik (J) zie het nog gebeuren!
We namen onze intrek in een gemoedelijke jeugdherberg, van waar we uit de grote tuin zicht hadden op het centrum van het stadje, Lake Wakatipu en de rotsformaties genaamd The Remarkables.
Eerlijk is eerlijk, het stadje is beter dan verwacht. We moeten er niet flauw omdoen dat het eigenlijk wel heel plezant was, die twee dagen daar. Omdat een tripke met de gondola veel te duur was naar ons goesting, zat er zelfs geen alpine-wandelingske in vanaf Ben Lomond. Dus werd het “echt toeristen”: pallieteren als werkwoord. Wanneer de zon meende moedertje aarde genoeg voorzien te hebben van licht & warmte, zaten we aan de waterkant (na een bezoek aan de liquorstore voor een koele fles bier). ’t Kristalheldere water liet ons toe -voor ’t eerst- eendjes te zien navigeren met hun pootjes en dit, terwijl sidderaalachtigen kronkelend opzoek waren naar iets lekkers op de bodem van het meer.
Kingston, niet de thuishaven van Rastafaries, wel van dé Flyer, de Kingston Flyer. Dit plaatsje, zo goed als wereldberoemd onder treinliefhebbers vanwege de stoomtrein die –helaas- sinds enkele maanden zijn stationnetje niet meer verlaat. Desalniettemin, een fijne fotogelegenheid en een goeie zjat kaffe en thee. Ook de bananencake kunnen we U uiterst aanbevelen!
Vanaf dat plaatsje reden we een uur verder in het gezelschap van een Israëlische lifter. Vervolgens terug verder met twee. Na Te Anau brachten we de nacht door aan het gelijknamige meer. Wederom, een omgeving –de sandflies buiten beschouwing gelaten- om duimen en vingers van af te lekken, zooo mooi!
Daags nadien, gemoedelijk aan ’t kroezen op de weg naar Milford Sound, zagen we een vreselijk ongeluk gebeuren. Een 4x4-wagen van het Department of Conservation ging van de baan en kwam na drie maal over kop te zijn gegaan in de vlakte van dorre grassen tot stilstand. Pinkers lichtten op, de airbag klapte open en glas sneuvelde. Veel glas. Het beeld –amper een fractie van een seconde- van de inzittenden, die over het dashboard hingen deed ons handelen. De auto zette ik zo snel mogelijk aan de kant. Alletwee liepen we zo hard als we konden naar de auto. Dit gebeurende, kropen de twee er gelukkig zelf uit en godzijdank bleef ook rookontwikkeling onder de motorkap uit.
Het toeval wil dat een Nederlandse dokter in een auto achter hen reed. Meteen toegepaste EHBO, cruciaal vlak na een dergelijk incident. De twee, DOC-rangers van rond de vijftig, stelden het relatief goed, maar moesten op dokters bevel blijven liggen tot een ambulance arriveerde. Tesamen met de arts, ondersteunde Laurie de nek van één van de twee slachtoffers. Wonden werden verzorgd en erge pijnen bleven uit. Gelukkig. Ondertussen keken we allemaal naar de auto: pert-totale.
De vriend van de dokter en ik zorgden voor schaduw met behulp van wat handdoeken.
Een uur later arriveerde een ambulance, politiewagen en twee brandweerwagens, gevuld met materiaal & manschappen. Ieder professioneel hulpverlener wist van aanpakken en combineerde dit met een fijne portie humor, wetende dat de beide inzittenden die deze spectaculaire crash wonder boven wonder haast zonder iets ernstigs overleefd hebben, het goed stelden.
Een van de twee, de chauffeur uiteraard, was in slaap gevallen...
Lichtjes bevend bekomen we van dit alles en reden verder in de richting waarvoor we gekomen zijn: Milford Sound.
(Lichtjes ironisch kwamen we op de terugweg op enkele kilometers van het accident langs een groot bord dat waarschuwt voor indommelen achter 't stuur...)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten