05 - Waiheke Island & The Coromandel

Na een gesprek met een local die ons afraadde om naar Auckland te fietsen omwille van het drukke verkeer op de Highway One (ja, het kan in NZ!), besluiten we de afstand weer met de bus te overbruggen.
In Auckland downtown verjaagt de chaotische ziel van de stad ons naar Waiheke Island. We kamperen een paar dagen in Rocky Bay, ver weg van alle drukte en ontdekken het eiland met de fiets. Van de rotsen plukken we mosselen, die we ’s avonds aan de kook brengen.
Van Waiheke gingen we naar Half Moon Bay (Howick), Auckland. Geleid door het lot zagen we het gepensioneerde koppel terug dat we een week geleden ontmoeten bij de kaap. Dat we bij hen zouden logeren vonden ze vanzelfsprekend : ) Even later stonden onze fietsen op de aanhangwagen en reden we hun wijk binnen. De man, Graham, kwam wat later thuis van een dag op zee met het avondmaal: een koelbox vol snapper, dé vis van Nieuw Zeeland. Lauren toonde ons de omgeving en vertelde over hoe de stad op korte tijd enorm was uitgebreid. Het proces van vis te roken en hoe ruw kaurihout omgetoverd wordt in schalen en kinderspeelgoed, liet Graham met alle plezier zien. We waren hen enorm dankbaar, mede door alle moeite die ze voor ons deden om een pakket (waarop we al een tijdje aan ’t wachten waren) thuis te krijgen. Dikke merci aan Hans voor de logistiek ;-) Het niet zo boeiende, doch spannende relaas gaan we u, beste lezer, wel besparen wegens te uitgebreid.
Inmiddels zitten we op Coromandel Peninsula (schiereiland), van waar we nauwelijks vorderen. Het is –zoals al eerder aangehaald- hard werken hier een fietstocht te ondernemen. “Tuff going”, zegt men hier. Van Coromandel Town zijn we in twee dagen nauwelijks verder geraakt dan Whitianga en Hot Water Beach (een unieke ervaring door de dunne aardkorst). We mochten onze tent opzetten in een tuin, vlak aan het strand en kregen alles wat een fietser kan verlangen: een warme douche, een avondmaal, thee in combinatie met allerhande verhalen vanuit de zetel en zelfs een ontbijt ’s anderendaags. Dat het die nacht voor ’t eerst stevig regende, namen we graag bij. Onze tent is op en top waterproof bevonden. Een ware opluchting!
Het bleef regenen. En geen miezerig gedruppel, nee, echte echte regen. Het vooruitzicht op de (voor een fietser) gevaarlijke klim die we voor de boeg hadden, ontmoedigde hard. Toch vertrokken we. Een mens kan immers niet eeuwig met z’n voeten in het warme water zitten van Hot Water Beach. Ingepakt in regenkledij waagden we ons op pad…

Na bijna 4 weken ploeteren op het noordeiland worden we ongeduldig. Al bijna een maand onderweg en nog maar zo weinig gezien. We hebben het gevoel dat het allemaal te traag naar ons goesting gaat. We willen weg van het noordeiland, verder naar het zuideiland en zien ons genoodzaakt om een bus te nemen tot Napier (waar we anders nog een week of twee over zouden doen), om daar Maureen te ontmoeten. De kogel is door de kerk: we gaan hier een auto kopen of huren, om zo gewoonweg te kunnen genieten van alle mooie dingen hier, en niet gelijk nen onnozele
de bergen op te rijden, ‘s avonds eten te maken en dan om 21u in slaap te vallen. Dat is plezant voor efkes, maar is niet bevredigend op lange termijn. Plus ook, we zijn geen die-hard fietsreizigers, die elke meter op de route koste wat het kost gefietst moeten hebben. De fietsen maken een belangrijk onderdeel uit van ons materiaal en vormden de basis van deze reis. Toch willen we ons niet forceren omdat we per se alles met de fiets willen doen. We staan op het punt een bocht van 180 graden te maken. Dat we de fietsen mee gaan nemen is evident. Het zal naast rust (mentaal, maar zeker ook fysiek) ook meer mogelijkheden scheppen. Zijwegen naar bezienswaardigheden kunnen we nauwelijks nemen, want vijf kilometer heen is ook vijf kilometer terug.

Wij kunnen dit, maar de vraag is: willen we dit? Willen we op onze reis zo moeten vechten voor elke kilometer? We twijfelen. Alternatieven worden gewikt en gewogen. En hopelijk snel goed bevonden.

We houden jullie op de hoogte!