01 - Wanneer vogels als drumcomputers klinken...

Buiten banen regendruppels zich een weg door de nacht. Althans het einde ervan, want weldra komt de zon op. Het regent al enkele dagen non-stop zodat er in België menig rampenplan wordt afgekondigd ten gevolge van het overvloedige gedruppel. Wat zijn we blij om in deze omstandigheden te kunnen vertrekken.
Schiphol’s kerosinegeur zorgde toch voor een lichte stijging van adrenaline in ons lichaam. Het is menens nu. Het inchecken werd een fluitje van een cent. Wanneer onze familie uit het zicht verdwenen was, meldden we ons bij gate G 07. Een weg terug was er niet meer, dat beseften we maar al te goed.

Na een uitstekende vlucht landden we in Singapore, waar het al om half zes ’s morgens 25 graden celcius was. We moesten 16 uur in transit blijven.
We vulden de tijd op de luchthaven o.a. met een bezoek aan de vlindertuin (u leest het goed!). Vanuit een neo-vintage designstoel surfte Laurie op het web en schreef ik de eerste zinnen over onze ervaringen totnogtoe. En dit, met zicht op het tarmac. Toestellen vliegen af en aan. Na wat geslapen te hebben, gingen we als min of meer wakkere mensen aan boord van het vliegtuig naar Auckland, Nieuw Zeeland. Nog 10uur en we zijn er…


Zonder enige douaneperikelen en verloren of beschadigde bagage (de fietsen vormden wel degelijk een risico, wisten we) kwamen we aan de luchthavenshuttle die ons naar de hostel zou brengen.

Hoe weet je dat je ver van huis bent? Wanneer de eerste vogel die je hoort klinkt als een drumcomputer. No kiddin’, guys! Argwanend luisterden we tientallen keren naar het repetitieve, doch niet steeds identiek klinkende gekwetter dat deze rare snuiter produceerde. Het duurde zelfs tot de volgende dag tot we zagen dat het beestje plotseling wegvloog vanuit de kruin van de boom. Het was dus geen stukje electronica, geplaats door de uitbater van de hostel :) [later kwamen we erachter dat de vogel een Tui is, die ieder seizoen anders "zingt"]


Na een stevig ontbijt trokken we Mount Eden op. De voormalige vulkaan biedt een magnifiek panorama van Auckland en zijn omgeving. “What was the name of this hill again?”, vraagt een Amerikaanse toeriste. “Wait for me, I first make picture”, klinkt het in ‘Japans-Engels’. Iedereen vindt zijn weg naar de top van de Mount.
Bij de eerste de beste fietsenhandelaar die op ons pad lag, schaften we ons nog enkele zaken aan die cruciaal zijn voor het goede verloop van een dergelijke fietstocht. Zonder kettingolie en lagervet komt een mens immers niet ver.

In Auckland downtown loopt de voetganger in een continue schaduw van de buildings. Als het mag, steekt hij diagonaal de drukke Queen Street over, zoals je dat ook in Londen of Tokyo ziet. Na zelf dwars over het kruispunt te gaan, komen we bij toeval op Aotea Square terecht. De beelden van fotograaf & milieuactivist Yann Arthus Bertrand, daar tentoon gesteld, maken van ons weer een kleine mens.
Dat grote steden ons niet euforisch kunnen maken, wordt nogmaals bevestigd. In Auckland is eigenlijk geen fluit te zien.

We kijken erg uit naar het eerste contact tussen billen & zadel. Vandaag maken Laurie & ik alles klaar voor vertrek. We’re ready to hit the road!