15 Ode aan de Luiheid

Dit is een ode aan de luiheid, het door menigeen geprezen ultieme gevoel van ‘niets te moeten’ en ‘een zee van tijd te hebben’. De luiheid waarbij verveling compleet uit den boze is. Luiheid als link tussen een comfortabel tijdsgevoel en genieten. Actief even inruilen voor passief. Enfin, beste lezer, u kent het misschien wel?

Door de aardbevingstoestanden wijzigden we onze plannen en staken Cook Strait over. Onze terminus heet Auckland en is (gelukkig) nog verre van in zicht. Dat we in Wellington waren gaf ons de gelegenheid om de Indonesische ambassade een bezoekje te brengen, zoekend naar een visum voor het land. Zo’n toegang tot een land, in de vorm van een fraai stukje papier aanvragen is eigenlijk enkel aan te raden voor mensen met tijd & geduld. Ook volharding is een aanrader! Dus gaven we het een kans. Van downtown-Wellington liepen we naar het ambassadegebouw, in het universiteitsdistrict van Kelburn. Daar allerlei afgedrukte bewijzen werden gevraagd, moesten we eerst terug naar het centrum. Ten tweeden male aan de balie, nadat zowat alles was ingevuld, kwamen we lichtjes in paniek tot de onprettige constatatie dat onze, op papier, recent gewijzigde vlucht al vertrokken was. Hoe kan dit?? Het is vrijdagmiddag, de ambassade sluit binnen vijf minuten de deuren voor ‘t weekend. Damn…

Een hulpvaardige medewerkster van de luchtvaartmaatschappij in kwestie haalde het juk van onze schouders en wenste ons nog een prettige dag. Onze beide paspoorten bleven in Wellington, wij daarentegen niet, en begaven ons terug op pad. Vijf uur en een schone rit later, waren we –wederom- in Napier. Een bekende omgeving. Het weerzien met Maureen was hartelijk. Eigenlijk waren we best blij terug te zijn, ook al was het niet echt gepland. Maureen ging enkele dagen later zelf een week op verlof, toch mochten we in haar huis blijven. De dagen die volgden vulden we onder andere met een fietstocht langs de zee naar ’t centrum opzoek naar een terraske en een boek, advertenties verspreiden van ons busje, muziek beluisteren, een poging tot ukelele-spelen en ’s avonds de haard ingang krijgen (eerlijkheid gebied me te zeggen dat dit tot nu toe nog maar één keer nodig was - J). Met een koelkast en diepvriezer binnen handbereik, een ideale moment om eens goed boodschappen te doen. Tussen de groenten vonden we…
… zelfs witloof!! Hier geteeld dan nog wel! Lichtelijk verbouwereerd bekeken we de twee-bij-twee verpakte stronkjes en droomden al van een echt Belgisch gerecht: witloof-hesp-rollekes met kaassaus en stoemp… [’s Anderendaags voegden we de daad bij het woord. Het resultaat was h-e-m-e-l-s!]

Na enkele telefoontjes met de Indonesische ambassade, lag vandaag (10 maart) een pakketje met onze paspoorten, mét visum, voor de deur. Yihaa, dit schept perspectieven! De ‘verklaring op erewoord’, waarin we ook onze ruwe route moesten beschrijven, was blijkbaar concreet genoeg. Nu kunnen we echt de landkaarten & reisgidsen in duiken en stillekes het vervolg van onze reis voorbereiden.

We kijken ernaar uit : )