Dinsdag 22 februari, iets voor één uur in de namiddag beefde de aarde. Zes punt drie op de schaal van Richter, met het epicentrum op amper 10km zuidoost van het centrum van Christchurch. Ons busje, dat met de oog op verkoop van een grondige wasbeurt werd voorzien in de tuin van Mike & Manuela, stond op het punt om te kantelen. Laurie & ik zochten houvast en maakten ons zo klein mogelijk op de stoep en wachtten af in spanning, tot de beving minderde. We dachten dat de wereld verging ! !
Het bakstenen muurtje van de buren stortte als een kaartenhuisje in mekaar, terwijl een kat zich nog snel een noodweg zocht doorheen de haag. In paniek komen Manuela en de kinderen, Jordan en Bryce, het huis uit gevlucht. Voor enkele seconden was zelfs de deur geblokkeerd. Binnenin de klank van scherven.
En vanaf dan, slechts enkele minuten na de beving, ontstond er chaos. In een mum van tijd repten ouders zich naar de schoolpoort om te zien of hun kroost veilig was. Water en modder borrelden op uit de grond, elektriciteit viel uit en op de wegen vormden zich files. Iedereen wilde zo snel mogelijk de stad uit. Sirenes weerklonken op de achtergrond. Enkele betonnen muren, daken en de geasfalteerde wegen vlakbij liepen grote schade op. Schade die voor ons zo unreal oogde.
De eerste berichtgevingen die ons via de autoradio bereikten maakten al snel duidelijk dat het serieus was. Vooral het centrum van de stad zou een slagveld zijn, waarin gebouwen waren ingestort, bussen crashten, mensen vast zaten op kantoor en glas de oppervlakte bedekte. Ziekenhuizen werden ontruimd en de luchthaven gesloten. Een trein ontspoorde. Telefoonnetwerken waren overbelast. Tot zover geen nieuws over gewonden. In de uren die daarop volgden werd het stilaan duidelijk dat de ravage groot was. Deze aardbeving was volgens de mensen hier zwaarder dan de 7.1 van in september (2010). Seismologen verklaren dit doordat het epicentrum nu veel dichterbij was en de beving meer aan de oppervlakte.
De rest van de namiddag zaten we aan de radio gekluisterd. Geregeld volgde er een naschok.
Onze eerste aardbevingervaring (zie blogbericht 7) was peanuts vergeleken met dit, maar gaf ons toch al een versnelde hartslag. Het is nu uren na de beving en we hebben nog geen water, elektriciteit of een idee hoe het centrum van de stad eraan toe is. We wachten verder af in spanning. Benieuwd wat de nacht gaat brengen…
Woensdag 23 februari:
Omwille van de vele naschokken hebben we barslecht geslapen. Onze matras lag op de grond, naast de open deur zodat we, moest het nodig zijn, meteen buiten waren. Het was dikwijls kantje-boord (“holy shit!!”, schrokken we). We merkten dat er verschillende soorten van naschokken zijn, variërend van licht-golvend (bubbelig, een gewaarwording van vergevorderde dronkenschap!) tot de meer zwaardere schokken waarbij het hele huis, en zowat alles dat er in staat, daverde. In de namiddag zijn Laurie en ik met de fiets de omgeving gaan verkennen, de schade gaan opmeten zeg maar. We zitten in een buitenwijk in het noorden van de stad, en hebben nog geen idee hoe het centrum eruit ziet. We zagen wegen die opengereten waren, ingestorte huizen, straten die blank stonden en grijze, met slib gevulde rivieren die in omvang waren verdubbeld. Hier en daar bieden mensen het water aan dat ze nog hebben…
Donderdag 24 februari:
’s morgens staat er in de straat een kleine vrachtwagen met drinkwater. De buurt verzamelt met allerhande lege flessen, emmers en koelboxen. Pas in de namiddag hebben we, na 50uur, terug elektriciteit. Een vreugdemoment zowaar! Zo snel als we konden checkten we onze mails en bekeken de (voor ons) eerste beelden van de grote ravage die de aardbeving totnogtoe veroorzaakt heeft. Vooral het centrum van de stad, waar al meer dan 75 lichamen geborgen zijn, is er erg aan toe. Er moest zelfs iemands been geamputeerd worden om van onder de brokstukken uit te kunnen komen.
Twee dagen lang hadden we geen of een beperkt beeld van wat deze beving teweeg had gebracht, maar na het zien van onze eerste beelden dringt het pas echt door wat een catastrofe dit is…
Enkele beelden van de schade hier vlakbij, inmiddels nog niet eens half zo indrukkend als de beelden die jullie al gezien hebben waarschijnlijk :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten